Het WK Voetbal zit er weer op. Frankrijk is wereldkampioen. Les Bleus wonnen in een zinderende finale met 4-2 van Kroatië. Wat hebben we geleerd van het WK? Een overzicht van winnaars en verliezers.

De Winners & Losers van het WK Voetbal 2018

De winnaars!

Diversiteit

Wie de foto’s ziet van feestvierende Franse voetballers ziet ook in een oogopslag het beste bewijs vóór diversiteit. Diversiteit is namelijk niets anders dan dat je eerst de ander ziét, dat je de persoon vervolgens niet beoordeelt op willekeurige lichamelijke, etnische of levensbeschouwelijke kenmerken, dat je daarna het talent bij de ander stimuleert, en dat je dat consequent vertaalt naar beleid. Het Franse elftal was een feest van diversiteit: vele religies en afkomsten kwamen samen op dat groene veld. Als het stadion de hemel was, waren de voetballers de engelen. Dolle beelden in Parijs. Liberté, egalité et diversité! Zelfs Obama vond er wat van. Zo werd eindelijk Afrika ook wereldkampioen. Zo werden moslims eindelijk ook wereldkampioen. Niet in het echt natuurlijk, maar de diversiteit zo zichtbaar voor je zien had wel dat effect op de internationale televisiegemeenschap.

Vladimir Poetin

Oei, dit is een lastige. Want hoe kan Poetin een winnaar zijn als hij geen verantwoordelijkheid neemt voor de MH17 ramp, de Krim heeft geannexeerd, Assad in het zadel heeft gehouden en nepnieuws verspreidt. Of we Trump aan hem te danken hebben is niet zeker, maar reken maar dat Poetin niet erg treurig is dát ie er zit. Tijdens het WK was er ditmaal geen optocht van wereldleiders. Men boycotte Rusland liever. Om een statement te maken. Tegen wat eigenlijk? Wel wapendeals sluiten, maar geen tripje naar het voetbalstadion? Poetin is gekke Henkie niet, hem zal het worst wezen wie hem komt feliciteren of niet. Het WK was een en al promotie voor zijn land, er werd zeer aardig gevoetbald en uiteindelijk gaat iedereen weer over tot de orde van de dag. De protestgroep Pussy Riots kwam tijdens de finale nog even in beeld stormen, maar ja, de meeste mensen vonden het maar lastig dat ze de gezelligheid van u als televisiekijker verstoorden, nietwaar? Winst: Poetin.

Gebarentaal

VAR staat voor Video Assistant Referee. Machtig interessant fenomeen. De videoscheids heet het in normaal Nederlands. Eindelijk was het dan zover: de FIFA zette techniek in om te bepalen of de bal echt over de lijn ging, of een overtreding een penalty waard was, en meer van dat soort lastige besluiten. De scheidsrechters hadden een oortje in en elke keer als er iets twijfelachtigs gebeurde op het veld, kregen ze een seintje uit Moskou: “scheids, kijk er even naar”. Daarna tekende de scheidsrechter op het veld een virtuele vierkant en holde hij naar de zijlijn. Na een besluit rende hij weer terug het veld op en tekende hij weer een vierkant om zijn besluit te delen met de in spanning wachtende veldspelers. Voor mijn kinderen vormen die luchttekeningen het hoogtepunt van de wedstrijden: ze wilden opeens weer het gebaren spel spelen. Dank u, VAR! De techniek van de toekomst kan niet zonder gebarentaal. Als de woorden en het fluitje niet meer voldoen, dan gaan we lekker terug in de tijd en tekenen we vierkantjes in de lucht. Zouden we dit format niet kunnen gebruiken voor hedendaagse politieke debatten?

De verliezers…

De NOS

Heb je eindelijk fatsoenlijke wedstrijden tijdens een WK, wordt vervolgens alle positieve energie letterlijk uit je lichaam en geest gezogen tijdens het kijken naar de diverse voor- en nabeschouwingen. Wat een stelletje aardappelzakken zaten er op de bankstellen bij de NOS. Hugo Borst en Rafael van der Vaart deden hun opperste best om verveeld over te komen. Er liep een hond rond die dan de uitslagen van de wedstrijden moest voorspellen. Er was een dagelijkse prijsvraag, waarbij kijkers hints van Hugo Borst moesten vertalen naar een historisch voetbalmoment. Echt, de wekelijkse bingo in een bejaardenhuis is spannender. De Belgen deden het niet alleen op het veld beter, maar ook op TV. Live publiek, een vlotte gastheer en energieke tafelgasten. En men ZAT OOK GEWOON RECHT OP DE STOEL. Dat achterover hangen op de banken bij de NOS moet verboden worden. Nu.

Het Nederlands Elftal

Tja, no comment. Of “net kommentariyev” in het Russisch. Met de groeten van Marokko.

Monocultuurdenkers

Toen Marokko in de eerste ronde nog volop meevoetbalde waren ‘we’ in Nederland opeens voor Marokko. Weg, foetsie was de stigmatisering, de integratiedebatten, de PVV was muisstil. Zelfs de monocultuurdenkers deden mee in de hype. Toen ik GeenStijl-stormram Rutger van Castricum een aardig programma zag maken over Nederlandse Marokkanen, struikelde ik meermalen over mijn uit Marokko geïmporteerde tapijt. En al die jaren stigmatiseren daarvoor dan? Ach, vooruit. Zelfs de monocultuurdenkers verdienen een tweede helft. Behalve de immigrant Sylphain Ephimenco dan. Hij presteerde het om in Trouw te beweren dat Frankrijk niet zo blij was omdát er zoveel zwarte mensen in het elftal zaten. Op Twitter kwam er het gepaste antwoord:

Ik heb nu al zin het WK Voetbal van 2022. Die zal plaatsvinden in het islamitisch paradijs Qatar! Ahum. Dat belooft wat.

Meer informatie:

Reageren?

Fijn dat u dit artikel heeft gelezen. Wees welkom met feedback, vragen of verzoeken.